
Siatkówka plażowa wymyślona została w Ameryce Północnej w latach 20., w Kaliforni. Początkowo traktowano ją, jako sposób na spędzanie wolnego czasu w gronie rodzinnym czy z przyjaciółmi. Bardzo szybko jednak stała się popularna na innych kontynentach, przede wszystkim w Europie.
Po II wojnie światowej dyscyplina ta zyskała bardziej zorganizowaną formę. Okres dynamicznego jej rozwoju przypadł na lata 50., dekadę beztroskiego konsumpcjonizmu. Pierwsze rozgrywki z prawdziwego zdarzenia zorganizowano w kolebce siatkówki plażowej - na pięciu głównych kalifornijskich plażach. Wystartowały wówczas setki dwuosobowych zespołów.
Lata 70. to kolejny milowy krok w rozwoju tej dyscypliny sportu. Zaczęli się pojawiać sponsorzy zainteresowani inwestowaniem w "plażówkę". Zawodnicy zaczęli grać o duże pieniądze.
[-------]
W 1980 roku powstało stowarzyszenie zawodowców AVP, a w 1987 roku Międzynarodowa Federacja Siatkówki zdecydowała o zorganizowaniu pierwszych mistrzostw świata. Odbyły się one w Rio de Janeiro. Wkrótce potem siatkówkę plażową wprowadzono do programu olimpijskiego.

Miłośnicy obu dyscyplin zwrócą uwagę na dodatkowe kwestie, takie jak wymiary boiska czy blokowanie piłki. Siatkarze plażowi rozgrywają mecze na boiskach o powierzchni 16x8m, a halowi na boiskach o wymiarze 18x9m. W obu dyscyplinach obowiązują reguły trzech odbić, ale w siatkówce halowej blok piłki nie jest zaliczany jako pierwsze odbicie, natomiast w siatkówce plażowej po pierwszym odbiciu siatkarze mogą na własnej połowie podbić piłkę już tylko dwa razy.
Inne niuanse, dotyczą przyznawanych zawodnikom kar, przerw w grze czy ciśnienia powietrza w piłce do gry. Należy także zwrócić uwagę na kwestie związane ze zmianami pogodowymi. Siatkarze plażowi rywalizują często w skrajnie odmiennych warunkach - palącym słońcu czy ulewnym deszczu.